Gökovalı (eski Bodrumlu) Hayat

Bugün altı yıl oldu. Yine bir pazar günüydü. O zamanlar yazları Yalıkavak'ta geçiriyordum. Henüz Bodrum'a taşınmamıştım. Göçmek hep aklımdaydı, yarı zamanlı Yalıkavak ile ilk adımı da atmıştım ama tümüyle gelmeyi bir şekilde erteleyip duruyordum. O gün akşam saatlerinde aldığım bir telefon her şeyi değiştirdi. -  İyi akşamlar ben iskele karakolundan arıyorum, Asım Ekrem Benli neyiniz olur? - Babamdır... - Başınız sağolsun. -..... Ondan sonra hiç bir şeyi ertelememeyi öğrendim. "Sebeb-i hayatım" olan babam bir süre sonra "sebeb-i Bodrum"um oldu. Bodrum'da, evimde karşılıklı rakı içemediğimiz için üzgünüm, daha önce taşınmalıydım. Her şey için teşekkür ederim Ekrem Beyciğim...

Dört yıl önce bugün babam, gözleri gibi mavi denizden cennete geçti...

Bugün babalar günü. İkibinsekiz yılının yedi eylül günü babam aramızdan ayrıldığından beri babalar gününün anlamı benim için farklı. Babamı aklıma getirmediğim günüm yok. Bunu lafın gelişi diye söylemiyorum, samimiyim. Özellikle rakı içerken onu çok hatırlıyorum. Babam rakı içme adabını iyi bilirdi. Kuru fasulye ile rakı içenleri anlamıyorum derdi. Babam hayatımın en kritik virajlarinda devreye girip bana yol gösterdi. 12 eylül öncesi anarşi ortamında, kazandığım grafik bölümüne girme konusunda bazı sıkıntılar çıkmış, devreye girmiş, o günün gençleriyle konuşmuş durumu açıklığı kavuşturmuştu. O olmasaydı ben muhtemelen bugün başka bir yerdeydim. Bodrum’a yerleşmem de onun yol göstermesiyle oldu. Bodrum’a yerleşme fikri hep aklımdaydı ama şehir hayatına kapılıp giderken erteleyip duruyordum. Neyi beklediğimi bilmeden. Sıcak bir eylül akşamı Yalıkavak’taki yazlık evimden çıkıp Sait’te güneşi batırıp rakı içmeye gitmiştim. Misafirim, arkadaşım Seyran da vardı. Kadehleri doldurduk, s...