Gökovalı (eski Bodrumlu) Hayat

İyi yemeğe verdiğim paraya acımam da üstüme başıma alacağım gömleğe, pantalona vereceğim paraya acırım. Hayata bakışım böyle, yapacak bir şey yok. Konuya fayda/maliyet açısından bakarsanız yediğiniz en fazla birkaç saat sonra yok olduğuna göre yemeğe yatırım yapmak akıllıca değil. Gençlik yıllarımda aile büyüklerimden bu konuda çok zılgıt yemişliğim vardır. Herkes ev alırken sen gece gezmelerine, yemeğe para saçıyorsun derlerdi. Bayram harçlığıyla yaşıtlarım kıyafet veya top falan alırken, ben harçlığı o yaşta bile yemeğe veya gezmeye yatırır ertesi güne dımdızlak uyanırdım. Üniversitede grafik eğitimi yıllarımda ikinci sınıftayken ilk işimi almıştım. Yaz tatilinde yaptığım o işten ciddi para kazanmıştım. O yaştaki gençten beklenen o parayı kışın gerektiğinde harcaması için biriktirmesi olur değil mi? Ben ise o parayla hayatımda ilk defa Bodrum’a gelmiş, o zamanlar Bodrum’un en pahalı iki mekanı Körfez ve Han’da paraları yemiş, onbeş günde sıfırı tüketmiştim. Çok iyi hatırlıy...

Bugün temmuz ayının son günü. Benim için yazın yarısı demek. Yaklaşık birbuçuk ay sonra tekrar Bodrum’a göçerim. Tabii havalara bağlı. Ama günler kısalmaya başlayıp da gece balkonda otururken artık şort yerine pantalon giyme ihtiyacı ortaya çıktığında, yavaş yavaş Bodrum’a taşınma zamanı gelir. Buraların en güzel zamanı tartışmasız eylül ayıdır. Hatta eylülün ikinci yarısı ile ekim ayının ilk yarısı demek daha doğru. Gündüzleri yazın o boğucu sıcağı ve havanın pusu yok olur, yerini tatlı bir esintiyle birlikte net bir hava alır. Bu güzelliği bırakıp gitmek zor gelir ama öte yandan da Bodrum’un içinin en iyi zamanı başlamış olur. O yüzden bu dönemde ben iki evde birden yaşamaya başlarım. Bir iki gün Bodrum’da kalır, havaya bakar hop arabaya atlar Yalıkavak’a geçerim. Biraz Yalıkavak’ın bu yazki halinden, gördüklerimden ve yaşadıklarımdan söz edeyim. Baştan şunu belirteyim; Yalıkavak’tan bu sene pek memnun değilim. Bu yaz hem çok kalabalık hem de dolayısıyla gürültül...