Gökovalı (eski Bodrumlu) Hayat

Bodrum’a tümüyle yerleşip İstanbul’daki evimi kapatıp buraya taşıdıktan sonra üç yıl ofisimi kapatmadım. İşlerin buradan nasıl yürüyeceğini, sorun yaşayıp yaşamayacağımı gözlemek istedim. Öte yandan hizmet verdiğim kurumlar nezdinde de İstanbul’u tamamen terk etti izlenimi vermenin yanlış olacağını düşündüm. Eğer işlerini aksatmadan Bodrum’dan yürütebilirsem, zaman içinde bu algının yok olacağını öngörmüştüm ve öyle oldu. Başlarda müşterilerim telefonu kapatırken iyi tatiller Serdar Bey diyorlardı. Bodrum’dan biriyle telefonda konuşup kapatırken istem dışı bu dilek çıkıyor insanın ağzından. Bir yılın sonunda bu durum ortadan kalktı. Üçüncü yılın sonunda da ofisi Bodrum’a taşırsam, uzaktan yönetmek yerine yerinden yönetirsem zamanı daha verimli kullanacağımı gördüm ve ofisi taşıdım. Gerçekten de burada asistanımla birlikte çok daha hızlı çalışıyoruz. Çünkü gereksiz toplantılar ve telefonlar, gelen giden trafiği bitti. Ben de sabahları işe daha zinde gidiyorum çünkü trafik yok v...

Doğduktan 18 yaşıma gelene kadar yazları İdealtepe’ye giderdik. Altmışlı yıllarda İstanbul’un Avrupa yakasında oturulur, yazları da Erenköy, Göztepe, Suadiye, Bostancı, Küçükyalı, Maltepe taraflarına, Anadolu yakasına yazlığa gidilirdi. Ben doğmadan vefat eden, Bosna göçmeni dedemden kalma bir yazlığımız vardı. Bahçesinde meyve ağaçları olan, tek katlı geniş balkonlu, beş yatak odalı bir ev ve arkada altında garajı olan bir de müştemilat. İki dayım, teyzem, biz ve aile büyüğümüz anneannem ile o evde yaz geçirilirdi. Sokağın sonunda da halamlar ve ileride de babaannem ile amcam otururdu. Yazları Bosna'dan akrabalar gelirdi. Tabii o zaman Yugoslavya diyorduk. Yani yazları koca bir aile olurduk. Şaka değil, 14 kuzendik. En küçüğümüzle en büyüğümüzün arası 16 yaş falan olmalı ama ara yaşlarda çoğunluğu elinde tutan bizler bu hayattan çok memnunduk. Evde hareket, şamata eksik olmazdı. Sonra derken Kumburgaz, Silivri gibi yeni yazlıklar oluştu, dayımlar oralara gittiler, teyzemler bir s...