Gökovalı (eski Bodrumlu) Hayat

İzmir’e gidişlerim de her geçen yıl artmaya başladı. 2010 yılında bir kere gitmişim, 2011 ve 2012’de hiç gitmemişim. 2013 yılında bir kez gitmişken bu yıl beşinci kez İzmir’deydim. İzmir de Datça ve Fethiye gibi her geçen gün daha çok sevdiğim bir yer haline geldi. Gerçi büyükşehir olduğundan iki günden fazla kalınca kalabalık gelmeye başlıyor. Hele uzun süre Bodrum ve civarından ayrılmadıysam, bünyede basbayağı kasabadan indim şehire durumu oluyor. Ama dedim ya İzmir’i daha çok sevmeye başladım ve önümüzdeki yıllarda daha çok gideceğimi tahmin edebiliyorum. Hele İzmir’de de sevdiğim insanlar olunca bu çok doğal. Her ne kadar belli yerlerin coğrafyasını, doğasını çok seviyorsam ve sık gidiyorsam da, zaman içinde oralarda sevdiğim insanlarla tanışmamın, oralarda onları görecek olmamın da etkisi var. Kordon'da çimlere yayılanlar... Geçen yıl da tam bu zamanlarda bizim Ahmet ve Havva ile gitmiştik İzmir’e. Turizm fuarı vardı. Yine bu fuarı bahane ederek dün sabah yola çıktık....

Temmuz ayı benim için bir önceki aya göre daha sakin bir ay oldu. Haziran ayında Datça, Fethiye, İstanbul, Kıbrıs ve Urla seyahatlerimden sonra Temmuz boyunca sadece bir kere Datça’ya geçtim. Bunun nedeni temmuz ayında her tarafın kalabalık oluşu. Ve tabii Şeker Bayramının temmuz ayına denk gelmesi. Önce şeker bayramında bir yere kaçayım diye düşündüm ama kaçacak en sakin yerin aslında evin bahçesi olduğunu fark edince yerimden kıpırdamadım. Bayram tam bir kabustu. Anlatması mümkün değil. Adım atacak yer kalmadı, bütün restoranlar, barlar, meyhaneler doldu taştı. Marina Yat Kulübü’ne girmek için millet dışarıda bekliyordu. Böyle bir şey görmemiştim. Bodrum’a akın akın araba geliyordu ve Güvercinlik’ten Bodrum içine kadar konvoy oluşmuştu. İşte bu dönemi mümkün olduğunca evden çıkmadan geçirdim. Mecbur kaldığımda da herkes uyurken erken çıkıp işimi halledip tekrar döndüm. Minimum hareketle bir bayramı atlattım yani. Sabahları rutin denize girmeyi elden geldiğince aksat...