Gökovalı (eski Bodrumlu) Hayat

Temmuz ayı benim için bir önceki aya göre daha sakin bir ay oldu. Haziran ayında Datça, Fethiye, İstanbul, Kıbrıs ve Urla seyahatlerimden sonra Temmuz boyunca sadece bir kere Datça’ya geçtim. Bunun nedeni temmuz ayında her tarafın kalabalık oluşu. Ve tabii Şeker Bayramının temmuz ayına denk gelmesi. Önce şeker bayramında bir yere kaçayım diye düşündüm ama kaçacak en sakin yerin aslında evin bahçesi olduğunu fark edince yerimden kıpırdamadım. Bayram tam bir kabustu. Anlatması mümkün değil. Adım atacak yer kalmadı, bütün restoranlar, barlar, meyhaneler doldu taştı. Marina Yat Kulübü’ne girmek için millet dışarıda bekliyordu. Böyle bir şey görmemiştim. Bodrum’a akın akın araba geliyordu ve Güvercinlik’ten Bodrum içine kadar konvoy oluşmuştu. İşte bu dönemi mümkün olduğunca evden çıkmadan geçirdim. Mecbur kaldığımda da herkes uyurken erken çıkıp işimi halledip tekrar döndüm. Minimum hareketle bir bayramı atlattım yani. Sabahları rutin denize girmeyi elden geldiğince aksat...

Bayramlar yaza denk gelirken benim de Bodrumlu hayatım başladı. İlk bir iki yıl yaz sonuna gelen bayramlarda Bodrum çok kalabalık olmuyordu. Ama sonra önce Ağustos, derken Temmuz ayına denk gelince ortalık karıştı. İki yaz önceki bayramda -o zaman henüz yazları Yalıkavak’ta geçiriyordum- arife gününden başlayan konvoyu görünce son bir umut olarak Faralya’daki Beyaz Yunus’u aramış ve şansımız yaver gitmiş yer bulmuştuk da derhal Bodrum’dan kaçmıştık. Biz Bodrum’dan çıkarken karşı yönden işgal kuvvetleri gibi akın akın gelen araçları görünce ne kadar doğru bir karar verdiğimizi anlamıştık. Düşünsenize, Yalıkavak’ta Sait’te boş masa, iskemle kalmamış insanlar bir sehpa ile tabure verin razıyız kıvamına gelmiş diye anlattılardı. Aynı günlerde biz Beyaz Yunus’un koca arazisinde sadece 15 kişi görüyorduk. Konvoy Bu bayram Bodrum’da kalmaya karar verdim. Son dönemde her ayın üç hafta sonunu Datça, Fethiye, Urla, Kıbrıs, İstanbul gibi seyahatlerle geçirmiş biraz evde oturmak istemişt...