Gökovalı (eski Bodrumlu) Hayat

Annemle aramdaki yaş farkı yirmibir. Yani annem çok gençken beni dünyaya getirmiş. Uzun yıllar annemle birlikte dışarıya çıktığımızda, tanımayanlar bizi abla-kardeş zannederlerdi. Eh bu da annemin hoşuna giderdi tabii. Bugün anneler günü. İstanbul’da yaşarken mutlaka ben ve kardeşim ailecek annemlerde buluşur, uzun kahvaltı ederdik. Sonra babam aramızdan ayrıldı. Derken bizlerin medeni durumları değişti. Ve derken ben Bodrum’a yerleştim. Artık anneler gününde hepimiz bir araya gelemez olmuştuk. Ben buraya yerleştikten sonra annem de yazları geçirdiği Akyarlar’a daha erken gelmeye başladı, anneler gününü bu sefer Bodrum’da öğlen yemeklerine çevirdik. Bu sene kardeşim de Bodrum’a yerleşince annemi kışın İstanbul’a bırakmadık, burada bizlerle kaldı. Bu sayede epey sonra yeniden bu anneler gününde iki evladıyla kahvaltı yapabildi. Artık yaşadığımız yer Bodrum olunca kahvaltıyı Gümüşlük’teki Limon’da yapalım dedik ve işte bu sabah oradaydık. Limon Bodrum’un yaz sezonunuda açıl...

Tabii yazın burada günlerim sabah denize gir, öğlen uyu, akşam nerede yiyelim içelim rutininde geçmiyor. Öncelikle burada hayatı çalışmadan sürdürebilmek için bir finansör arayışındayım yeri gelmişken bunu buradan belirtmeyi görev sayarım. O finansör bulunana kadar kendi başımın çaresine bakmak durumunda olduğumdan çalışıyorum. Neyse ki işim laptopumun ve internet bağlantısının olduğu her yerden yapılabildiğinden burada yaşayabiliyorum. Burada yaşamak için para kazanmam, para kazanmam için de çalışmayı sürdürmem gerekiyor ya. İşte hal böyle olunca bazı haftalar oldukça sakin ve burası ölçülerinde normal ve sıradan geçebiliyor. Belki ara sıra buradaki normal geçen günlerimi, haftalarımı yazmam bloğu izleyenler için yararlı olabilir diye düşündüm. Hani hep laylom, hep Datça, Fethiye, Selimiye, Marmaris filan gezmiyorum, o bakımdan... İyisi mi geçtiğimiz bir haftayı aktarayım. Burada –yani halen yaz olduğundan Yalıkavak’ta- günlerim nasıl geçiyor, bir fikir versin. ...

İstanbul’da yaşar ve sadece yazları Bodrum’a gelirken, burada yaşayanlardan hep “asıl siz Bodrum’u bir eylül ayında bir de sarıyazda görün” lafını duyardım. Doğrusu pek de anlam veremezdim. Benim gibi İstanbul’da yaşayanlar için Bodrum yazlık bir yerdir. Eylül sonbahardır ve artık şehre dönülür. Eylül kışın habercisidir. Sarıyazı hiç bilmezdim, aynı dönemde bizim Boğaziçinde de pastırma yazı vardı. Sonraları eylül ayında uzun haftasonu tatilleri yaratmaya başladım. Buranın eylülün tadına vardım. Ama eylül hüzünlü bir aydır ya. Yaz bitti, ta bir dahaki haziran ayına kadar buralara gelemeyecek olmanın sıkıntısı içime çökerdi. Eylül ayında son kez Bodrum’a gelip sonra ayrılışlarım hep ağır gelmiştir. Sonraları yarı zamanlı Yalıkavak günlerim başlayınca eylül ayının ne kadar farklı olduğunu yaşayarak görmeye başladım. Üstelik eylülde İstanbul’a dönüşlerim o kadar ağır gelmemeye başladı çünkü artık bir ayağım Bodrum’daydı ve nasıl olsa ekim ayında yine gelebilirdim. Ama ası...