Gökovalı (eski Bodrumlu) Hayat

Hiç bir canlı zevk için öldürmez. Hiç bir canlı başka bir canlı türünü “sevmediği, hoşlanmadığı” için öldürmez. Canlı kalma güdüsüyle, verdikleri mücadele sonunda biri diğerini öldürür ki bu da doğa yasasıdır. Sadece sevmediği ya da gece sesinden rahatsız olduğu için veya ortalıkta dolaşmalarından hoşlanmadığı için savunmasız, kimseye zararı olmayan canlıları öldüren yaratık “insan”dır. Hem de sinsice, zehirleyerek. Kırpık’ı bilenler vardır. Yaklaşık on aydır benimle beraber olan, Bodrumlu hayatıma renk katan, bana göre dünyanın en iyi huylu köpeğiydi. Bu sabah, çöpe bırakılmış zehirli yiyeceği yiyerek onu öldürdüler. Yarın başka bir köpeği de aynı son bekliyor. Çünkü Bodrum eski Bodrum değil. Burası hayvanlarla bir arada yaşayan, iyi insanların çoğunlukta olduğu bir yerdi. Yaz sonu sokağa atılan kediler, köpekler ise Bodrumluların değil, buraya tatile gelen şehirlilerin evcil hayvanlarıydı. Veteriner dostum “Abi artık Bodrum eski Bodrum değil, sen de biliyorsun. Kırpık...

Bundan iki yazı önce - http://bodrumluhayat.blogspot.com.tr/2016/02/egenin-kalbinde-bir-balk.html - kendimle ilgili yaşadığım değişimlerden, Gökova’dan, Akyaka’dan söz etmiştim. Bildiğiniz mekanların, yerlerin, kasabaların, şehirlerin oraya ait bir insanı tanıdıkça sizdeki izinin, etkisinin değiştiğini yaşamışsınızdır. Orayı daha çok seversiniz. Anlamı farklılaşır. Daha sık gitmek istersiniz. Bunun gibi şeyler işte. Azmakbaşında başlayan harika bir rakı akşamıydı... Bu Gökova bana hep başka gelir... Akyaka’nın hayatımın bu evresinde bana bir şeyler hazırladığını hissediyordum. Hani Can Yücel’in bir şiirinden hareketle; Başıma bir iş açacaktı da bu yangın mı olacaktı yoksa bahar mı? Özlemek, iyi bildiğim bir şey. Seviyorum da özlemeyi. Bence hayatı anlamlandıran, önemli bir duygu. Hiç bir şeyi, insanı, coğrafyayı özlemediğinizi düşünsenize. Yaşanır mı öyle? Özlediğim için gittiğim bir Akyaka akşamını anlatmak istiyorum. Evim ile Akyaka arası 140 km civarı. Varlığın...