Gökovalı (eski Bodrumlu) Hayat

Üç yazı üst üste Bodrum-Antalya-Fethiye-Datça-Bodrum etabını anlatıyordum. Bu yazıyla bu diziyi bitireyim. Son yazıyı Datça’da koylarda, dağlardaki gezintiye ayırmıştım. Akşam da, bu yolculuğun son etabının Datça olmasının iki nedeninden biri olan Fevzi’de yemek yiyerek yolculuğui bitireceğimizi söylemiştim. Bu yazıda Fevzi’de yediklerimizi ve Datça’dan Bodrum’a dönerken gözüme takılanları aktarayım. Fevzi ile tanışalı dört yıl oldu. Şimdiki dükkanından önceki yerine gitmiş, çok memnun kalmıştık. Fevzi gerçek bir lezzet virtüözü. Üstüne basıp geçtiğimiz otlardan öyle mezeler yapıyor ki şaşa kalıyorsunuz. Benim iyi yemek merakımı anlatınca dostluğumuz ilerledi. Onu bunu karıştırıp ortaya yeni lezzetler çıkarma işi çok hassas bir konu. Sonuçta iyi şey de çıkabilir, çok garip tadlar da oluşabilir. Bu kişinin damak zevkine göre değişir. Ben tabii ki gurme değilim. Sadece iyi yemek ve lezzete düşkünlüğüm var. Özellikle de Ege mutfağı çok ilgimi çekiyor. Dedim ya, üstüne basıp ...

Biliyorsunuz Bodrum’dan sonra en severek gittiğim yer Datça oldu sayılır. Her yıl en az altı yedi kere gidiyorum. Bodrum konumu itibariyle Ege’nin en güzel yerlerine birkaç saatlik mesafede. Bunun kıymetini bilenlerdenim, bu avantajı mümkün olduğunca değerlendirmeye çalışıyorum. Bu yıl şu ana kadar onbeş günümü Bodrum ve Yalıkavak dışında, Ege’nin farklı yerlerinde geçirdim. Yıl sonuna kadar fırsat bulabilirsem daha da giderim. Her gidişimin en fazla iki gece olduğunu düşünürsek aşağı yukarı yedi sekiz kere Bodrum’un dışına çıkmışım demektir. Datça’ya karşı farklı bir sevgim var. Yalınlığı, sakinliği, kültürü, denizi, bükleri ve bademiyle bu sevgiyi fazlasıyla hakkeden bir yer. Datça uzaktaki, sevdiğim akraba gibi. Yazın Yalıkavak’tan Bodrum’a inerken değirmenlerin olduğu tepeyi aşıp Ortakent’e doğru bakarken karşıda Kos’u ve Datça’yı gördüğümde aklıma hemen ilk fırsatta Datça’ya gitmek fikri gelir. Bu yaz yeterince gitmediğimi düşünüyorum. Ama şu da var ki, temmuz ve...