Gökovalı (eski Bodrumlu) Hayat

Şu hayatta en çok dost ve onlarla oluşan anılar biriktirdim. Ne mutlu ki bir araya geldiğimizde hep güldüğümüz, iyi zaman geçirdiğimiz, karşılıklı kadehler kaldırdığımız sıkı dostlarım oldu. İstanbul’da doğup, büyüyüp, 48 yaşına kadar başka hiç bir yerde yaşamamış biri olarak Bodrum’a göçerken, arkamda bıraktığıma üzüldüğüm tek şey insanlar oldu. Yani dostlarım ve sevdiğim akrabalarım. Ve de ne iyi oldu ki burada da çok iyi dostlar edindim. Bu blogda, buradaki dostlarımla birlikte geçirdiğim hayatımdan kesitleri paylaşırken, siz de yavaş yavaş onları tanımaya başladınız muhtemelen. Ama bir de otuz yılı aşkın tanıdığım dostlarım var ve onlar İstanbul’daki hayatımın önemli yapı taşları, olmazsa olmazları. Zaman içinde bu sıkı dostlarımı “çete” olarak nitelemeye başladım. Buradaki ekip Bodrum çetesi mesela. İstanbul’daki ekip de İstanbul çetesi. Çete elemanlarının bir bölümü Assos'ta. Yıl 1986-87 olmalı. Ne kadar genciz. Soldan itibaren Berk, Haluk, Melis, Serdar, ben, Uğurcan. ...

Bodrum’a taşınalı yakında beş yıl bitecek. Ara sıra burada İstanbul’a gittiğimdeki izlenimlerimi yazıyorum. Kısaca şöyle özetleyebilirim; İstanbul benim İstanbul’um olmaktan çok uzaklaştı. Şehrin yeni sakinleri benim hayata bakışıma çok uzak insanlar. Artık İstanbul’un yeni sahipleri onlar. Kim bunlar? Bir bölümü İstanbul’a gelmiş, yerleşmiş ama bulunduğu çevre ilçeden dışarı çıkmamış. Bırakın çıkmayı, içlerinde denizi hiç görmemişler olduğunu okuduğumda inanamamıştım. Geçmiş yıl şimdi net hatırlamıyorum ama Radikal’de okuduğum bir araştırmada İstanbul’da oturanların üçte birinin boğaza hiç gitmemiş olduğu yazıyordu. Çevresiyle, kentiyle ve kendiyle ilişkisi kopuk, yeni muhafazakar kitleyle bir arada olmaktan hoşnut değildim. Tabii İstanbul’dan ayrılmamın tek nedeni bu değil ama çok önemli bir paya sahip nedendir. İstanbul’a öyle derin bağım falan kalmadı. Evet boğaz kıyısında rakı içmeyi özlerim ama buna güzelleme yazmam. Hayatının kalan bölümünde hiç boğazı görmeyeceksin deseler...