Gökovalı (eski Bodrumlu) Hayat

Bu akşam Türkiye'nin büyük bölümünde sokağa çıkma yasağı var. Evlerdeyiz. Ben bu akşam kuracağımız rakı sofrası için birazdan meze hazırlamaya başlayacağım. Bir yandan Yunan müziği dinlerken bir yandan yudum yudum uzo içerim. Sonra sofra hazır olduğunda rakıya geçerim. İstedim ki ben Bodrum'da rakımdan yudum alıp çatalımın ucuyla meze tırtıklarken dinleyeceğim müziklere evde rakı sofrası kuracak olan dostlarım da ortak olsun. Aynı masa etrafında olamasak da kadehimi sizlere kaldıracağım. Bu müziklere, yıllar içinde Yunan adalarına yaptığım gezilerde içtiğim uzo fotoğrafları eşlik etsin. Ege'den ve adalardan iyot ile beraber kıvrak buzuki eşliğinde anason kokuları size ulaşsın. Sağlığa, την υγεία σας...

İstanbul’da doğup büyüdüm. Kırk sekiz yaşıma kadar da orada yaşadım. Sonra plakası 48 ile başlayan yere, Bodrum’a göçtüm. Köklerim, ailemin kökleri İstanbul’da. Orada çok akrabam, arkadaşım, sevdiğim insan var. Şunun şurasında yedi buçuk yıldır Bodrum’dayım. Ve bu kadar sürede İstanbul’dan bu kadar uzaklaşıp Bodrum’u bu kadar benimsememe bazen ben bile şaşıyorum. Evet insan nerede mutluysa orayı benimser bu çok doğal. Ama bırakıp geldiği yere dair aidiyet duygusu taşıması da doğal. Gel gelelim bende o aidiyet duygusu kalmadı. Aslında İstanbul’dan ayrılmayı kafama koyduğumda zaten o aidiyet duygusu ciddi erozyona uğramıştı ki bu kararı alabilmiştim. İstanbul’da benim İstanbul’uma dair çok az şey kaldı, o yüzden de kendimi yabancı bir şehirde hissetmeye başladım. İlk zamanlar bu kadar kopmamıştım, gittiğim mekanlardaki garsonlar, piyango satıcısı, tanıdık esnaf bendeki İstanbul bağını diri tutuyorlardı. Ortak yanlarımız vardı, onları konuşuyorduk. Şimdi artık yıllar geçtikçe o bağın a...