Gökovalı (eski Bodrumlu) Hayat

Bodrum’da tam zamanlı yaşamaya başladıktan sonra dokuzuncu yazımı geçirdim. Her geçen yaz bir öncekinden daha kalabalık bir Bodrum yaşıyorum. Yazın gelen yerli/yabancı turistin kalitesindeki düşüşü yalnız ben değil, burada yaşayan herkes gördü. Öyle şeyler duyduk ki, bu insanlar nerede yaşıyorlar dedirtti. Otelde kaldığı süre içinde her gün banyoya konulan şampuanları pet şişeye doldurup ayrılırken evine götürenler mi istersiniz, bir haftalık rezervasyonunu oda-kahvaltı yaptırıp üçüncü gün ayrılmak için resepsiyona gelip “biz oda-kahvaltı parası ödedik ama üç sabahtır kahvaltımız odaya gelmiyor” diyen mi?   Bu yaz, ülkenin içinde bulunduğu durumdan, dünyadan soyutlanmış bir ortadoğu ülkesi olma hali gibi nedenlerden ötürü zaten batılı turist yok denecek kadar azaldı. Yerine gelen Arap kökenli turistlerin buraya ne kadar uygun olduğu tartışılır. Gelen Arap turistlerle ilgili otel yöneticilerinden dinlediğimiz anekdotlar da hoş değildi. Yatakta pilav yiyenler, odanın içine çöplerini...

Bodrum’a göç edeli beri hayatımda değişen en önemli şeyi “sadeleşme” diye tarif edebilirim. Bu hayatımın tamamını etkileyen çok temel bir durum. Yaşantımda, tüketimimde, yediğimde, içtiğimde… Dostlarımda, çevremde… Yani hayatımın tümüne dair bir sadeleşmeden söz ediyorum. İstanbul’daki hayatımda olmayan bir sadeleşme içindeyim. Yaşadığım coğrafya, buradaki hayat tarzı bunu yaptırıyor ve daha bitmediğini hissediyorum. Ilk yılları ön arınma olarak nitelendiriyorum. Sonra sadeleşme başladı. Bodrum’un geldiğim yıllara göre kalabalıklaşması, gelen kitlenin İstanbul’u buraya taşımaya çalışmasının bu kadar canımı sıkmasının nedeni bu sadeliğa aykırı tavırlar, tarzlar barındırması. O yüzdendir ki kendimi eskisi kadar burada kalacakmışım gibi görmemeye başladım. Bir bocalama içine girdiğimi söyleyebilirim. Burayı çok seviyorum ama burası benim sevdiğim halden hızla uzaklaşmaya, değişmeye başladı. Biraz daha bekleyip sonra kararımı vereceğim. Sadeleşmek peşinden ‘azalma’yı getirir. Daha az ...