Gökovalı (eski Bodrumlu) Hayat

Yıllar geçtikçe Bodrum ve yakın çevresinde çeşitli dostluklar kurarak hayat alanımı genişletmeye, Bodrum’un dışına da çıkmaya başladım. İstanbul’da doğup büyümüş ve kırk sekiz yaşına kadar orada yaşamış birinin yeni bir hayata başlayıp yeni insanlar tanıyıp onlarla dostluklar kurması –hele belli yaştan sonra- pek kolay değil. Ama artık Fethiye’de, Söğüt’te, Datça’da dostlarım var. Çok sık görüşmesek de varlar. Geçtiğimiz yaz sonundan itibaren Yunan adalarına gide gele orada da dostlarım olmaya başladı. Bu durum kendimi daha bir “Egeli” hissetmeme yol açıyor. Suyun sadece bir tarafında değil, öte tarafında da tanıdıkların olması, gidince onlarla ayak üstü de olsa iki laf etmek, hal hatır sormak kendimi iyi hissettiriyor. Daha farklı ve derinden benimsiyorum Ege coğrafyasını. Kalymnos bunların içinde en çok tanıdığım olan ada çünkü en çok oraya gittim. İki hafta öncekiyle altıncı gidişim olmuş. Kos’ta iki mekan sahibi ve Ahmet amcamız var. Lipsi’de ahtapot ustası ile ve bir kafedeki ga...

Bayram tatili dokuz güne çıkınca Bodrum’dan uzaklaşmak şart oldu. Uzun tatillerde burası gerçekten yaşanılmaz oluyor. Evimin sakin sokağından sabaha kadar bangır bangır müzik açarak geçen saygısız insanların arabaları, sokaklarda gelişigüzel park eden görgüsüz sürücüler, mekanların bir masa daha sığdırabilmek için sıkıştırdığı yan masayla adeta aynı masadaymışsın gibi gereksiz samimiyet kurma durumları… Sahiller deseniz aynı kalabalıktan payına düşeni alıyor. Ortalık çoluk çocuk bağrışması ve onlara “yapma annecim, etme babacım” diye hitap eden tuhaf ebeveynlerle dolunca denize girmenin de tadı kalmıyor. Mekanlardaki masa sıkışıklığının sahil versiyonunu yaşıyorsunuz, yandaki şezlong komşunuzla lüzumsuz dirsek temasında bulunuyorsunuz. Açık konuşmak gerekirse, fiyatlara da bayram ayarı yapılınca benim gibilere iki seçenek kalıyor. Ya Bodrum’da kalacaksın ve sabah erken denize gideceksin, sonra evden hiç çıkmayacaksın. Ya da kaçacaksın. Ben ikinciyi seçtim. Bodrum ...