Gökovalı (eski Bodrumlu) Hayat

Bu yıl Fethiye’yi ihmal ettim. Geçtiğimiz yıllarda her iki üç ayda bir giderken bu yıl hiç gitmediğimi fark ettim. Datça seferlerim artıp, Kalimnos seferlerim   de eklenince Fethiye’ye eskisi kadar sık gidemedim. Fethiye’yi çok severim. Sadece yazın gitmekten çekiniyorum, malum hem kalabalık hem çok sıcak. Ve de nemli havası boğucu oluyor. Faralya taraflarındaki bazı tesislerde kalmak ve şehre hiç inmemek bir çözüm, ki geçmişte bir kaç yıl bunu yapmıştım. Ama bu yazın aşırı sıcakları yüzünden Bodrum’da bile nefes almakta zorlanırken Faralya’ya gitmeyi aklımdan bile geçirmedim. Bir de şu var ki, bazı yerler oradaki arkadaşlarla, dostlarla değer kazanıyor. Mesela bizim Can. Faralya’daki Beyaz Yunus’ta çalıştığı yıllarda yazları giderdim. Oradan ayrıldıktan sonra tesis el değiştirdi, gitmez oldum. Can’ın tanıştırdığı Taner var mesela. Girida balık restoranını işleten aileden. Beşbuçuk yıl önce Girida’yı açtıklarında gitmiş, çok beğenmiş ertesi gece yine gitmiştik. Sonraki yıllarda da...

Faralya seyahatinden dönüp eve gireli henüz birkaç saat oldu. Fotoğrafları ayırdım ve sıcağı sıcağına, heyecanla yazıyı yazmaya koyuldum. Faralya seyahatlerim beni hep heyecanlandırıyor. Çünkü oradan dönüşte kendimi çok iyi hissediyorum. Bodrum-Fethiye arasındaki yol, Ege’de araba kullanmayı seven benim gibiler için çok zevkli bir güzergah. Manzara sürekli değişiyor ve kaç defa geçtiysem her defasında aynı tadı alıyorum. Normalde seyahatlerime Cuma veya Cumartesi günleri çıkarım fakat bu sefer elimde olmayan bir nedenle Pazar gününe kaldım. Cuma ve Cumartesi günleri hava yol için çok iyiydi ancak Pazar günü kapalı bir havada seyahat etmek durumundaydım. O yüzden de normalde -bu bloğu takip edenlerin bileceği üzere- Gökova yolunu tercih edecekken kapalı havada o yolun tadı çıkmayacağından anayolu, yani Milas-Yatağan-Akayaka güzergahını seçtim. Ama yola çıktığım an hiç bir şey keyfimi kaçırmaz, ben ve arabam ve Ege yolları ve de yol boyu dinlediğim Dalaras’lar, Parios’lar, Haris’ler...