Gökovalı (eski Bodrumlu) Hayat

Şu hayatta en çok dost ve onlarla oluşan anılar biriktirdim. Ne mutlu ki bir araya geldiğimizde hep güldüğümüz, iyi zaman geçirdiğimiz, karşılıklı kadehler kaldırdığımız sıkı dostlarım oldu. İstanbul’da doğup, büyüyüp, 48 yaşına kadar başka hiç bir yerde yaşamamış biri olarak Bodrum’a göçerken, arkamda bıraktığıma üzüldüğüm tek şey insanlar oldu. Yani dostlarım ve sevdiğim akrabalarım. Ve de ne iyi oldu ki burada da çok iyi dostlar edindim. Bu blogda, buradaki dostlarımla birlikte geçirdiğim hayatımdan kesitleri paylaşırken, siz de yavaş yavaş onları tanımaya başladınız muhtemelen. Ama bir de otuz yılı aşkın tanıdığım dostlarım var ve onlar İstanbul’daki hayatımın önemli yapı taşları, olmazsa olmazları. Zaman içinde bu sıkı dostlarımı “çete” olarak nitelemeye başladım. Buradaki ekip Bodrum çetesi mesela. İstanbul’daki ekip de İstanbul çetesi. Çete elemanlarının bir bölümü Assos'ta. Yıl 1986-87 olmalı. Ne kadar genciz. Soldan itibaren Berk, Haluk, Melis, Serdar, ben, Uğurcan. ...

Geçtiğimiz ay arabayla yaptığım kuzey Ege turundan son anda İstanbul’a uğramamı saymazsak Aralık ayından bu yana istanbul’a gitmiyordum. Bir önceki gidişim tam anlamıyla uğrama oldu çünkü Anadolu yakasında Kartal’da kaldım, Pendik’de toplantıya girip çıktım doğru feribota bindim ve Bodrum’a döndüm. Yani şehre hiç inmedim. Ofisi Bodrum’a taşıyalı tam bir yıl oldu. Öncesinde her ay en az bir kere İstanbul’a gidiyordum. Bodrum’da yıllarım geçtikçe İstanbul’a gidişlerim azaldı. Not tutmuşum, ilk geldiğim yıl 50 günümü İstanbul’da geçirmişim. Sonra düzenli bir şekilde bu sayı azaldı. Şimdi artık on günü ya buluyor ya bulmuyor. Bu gidişim de tabii ki iş içindi. Ama iki aydır gitmediğimden görmek istediğim dostlarım ve akrabalarım vardı o yüzden üç gece dört gün kaldım. Tabii ki yetmedi, bir sonraki gidişimi bu sefer göremediğim diğer dostlar ve akrabalara ayıracağım. Geçen hafta Perşembe sabahı saat 10:00’da Tuzla’da toplantı vardı. Eskiden olsa uçak rötar yapar filan da yetişemem d...