Gökovalı (eski Bodrumlu) Hayat

Datça ile ilişkim Bodrum’a yerleştikten sonra başladı ve her yıl artan bir bağ ile sürüyor. Bunda Datça’nın bana göre müthiş coğrafi özelliklerinin yanı sıra Fevzi gibi, Serap gibi dostlarımın olmasının da katkısı var tabii. Hiç bir neden olmasa bile, Fevzi’de Ege otları yiyip, yanında bol rakı soslu sohbet için gidiyorum. Zaten bundan daha iyi neden olabilir mi? Ha bir de üç yıldır bu mevsimde bahar açan bademleri görmeye gidiyorum. Bu badem baharları konusunu bana yine kışın Datça’da mekanındaki bir rakı masasında Fevzi anlatmış, mutlaka gel gözlerine inanamazsın demişti. Ertesi yıl, yani 2013’ün Şubat ayında ilk defa gitmiştik. O kadar etkilenmiştim ki her yıl Şubat ayını bekler oldum. Geçen yıl yalnız gittim. Bu yıl İstanbul’daki arkadaşım sevgili Gülüşan –ki gide gele O da bir Datça sevdalısı oldu- benden dinlediği, blogda okuduğu bademleri yerinde görmek için kalktı geldi. Yola çıkmadan önceki akşam Mahmut Kaptan’da beraber olduğumuz sevgili dostlarım Simten (nam-ı diğer Timten)...

Datça’ya her yıl daha fazla gider oldum. Her gidişimde daha sever, benimser oldum. Sakinliği, bakirliği bana eski Bodrum’u hatırlatıyor. Merkezini hiç sevmiyordum, oraya da alışır gibi oldum ama gönlüm tabii asıl Mesudiye’de. Bu yıl on kere gitmişim. Bunlardan üçü yaz aylarında diğerleri kış ve baharlarda. Orayı da Bodrum gibi yaz dışındaki zamanlarda seviyorum. Bu sefer yağmur vardı o yüzden sahil bomboştu. Bu ay başında yine gitmiş ve Ovabük’te kalmış, sakinliğine bayılmıştım. Bir avuç insanla, bedeni kadife gibi saran suya girmenin tadı doyumsuz. Buralara yazın gidenler, şimdi sakin haline bakıp “hüzünlü” diye düşünebilirler ama işin aslı öyle değil. Yazın karmaşasından sonra koyların o sakin hali, yazın kalabalığına, gürültüsüne değişilmez. Aynı şey Bodrum için de geçerli. Bütün Ege için geçerli. Yaz ile kış farkı inanılmazdır. 29 Ekim tatilini fırsat bilip bir gece kalmalı kısa bir Datça turu yapalım dedik. Yirmibeş yıllık arkadaşım Hakan Girgin’in de Datça’da bir görüşmesi v...