Gökovalı (eski Bodrumlu) Hayat

İzmir’i çok severim. Öyle çok zaman geçirmişliğim yoktur ama ne zaman İzmir’e gitsem şehir bana kendimi iyi hissettiriyor. Ege kıyısında olmasının etkisidir muhtemelen. Havası, rüzgarı başkadır. İstanbul’da doğup büyüdüm ama İstanbul’a gittiğimde böyle hissetmiyorum. Bunun da nedeni, İstanbul’un benim İstanbulum ile alakasının kalmaması. Ne Bostancı çocukluğumun Bostancı’sı, ne Taksim gençliğimin Taksim’i, ne de Bebek benim orta yaşımın Bebek’i. İstanbul’u asla özlemiyorum ama mesela İzmir’i özlüyor, yılda bir iki kere gitmek istiyorum. İzmir ve civarı –diğer bütün gezdiğim yerler gibi- yeme/içme konusunda iyi bir coğrafya. Bilirsiniz, gezmekten alınan tad, kişiden kişiye değişir. Kimi için tarihi yapıları, arkeolojik değeri olan bölgeleri gezmek çok önemlidir, kimi için alış veriş. Benim önceliğim yeme/içme meselesi. Doğal güzellik ise olmazsa olmaz. Büyük şehir gezmeyi sevmem, İzmir’i hariç tutuyorum. Zaten İzmir deyince sadece merkezinden söz etmiyorum. Eski Foça burnumda tüten...

Assos’ta eski günleri anarak, eski dostlarla görüşerek, eski Assos’u konuşarak geçirdiğim günden sonra Cunda’ya doğru yola çıktım. Üç günlük kuzey Ege turumun son durağı Cunda olacaktı. Cunda da Assos gibi, hayatıma Bodrum girmeden önceki yıllara ait bir yer. Yani Bodrum’a gidiş gelişlerin sık yapılamadığı, otoyolların ya da Bodrum’da havalimanının olmadığı yılların uğrak yeri. Assos kadar sık gitmesem de yine nereden baksanız on kere gitmişliğim vardır. Uzun bir aradan sonra 2009 yılında yine Bodrum’dan bir gece kalmak üzere gitmiştim ama ilk kez yaz ortasına denk gelmiştim ve Cunda’dan kaçarcasına uzaklaşmıştım. Çünkü bütün gidişlerim ilkbahar, sonbahar dönemlerine ait, sezon dışı zamanlardı. Ağustos ayının kalabalığını görünce eyvah demiştim. Her gidişimde ayıla bayıla yemek yediğim, lezzet ustası Bay Nihat’ın mezeleri o kadar sıradan, servis o kadar kötüydü ki aynı yere mi geldim diye şaşırdım. Bir an önce yiyip gidelim de masayı çevirsinler diye gözümün içine ...