Gökovalı (eski Bodrumlu) Hayat

Muhtemelen biliyorsunuz veya duymuşsunuzdur, İnstagram diye bir sosyal paylaşım sistemi var.  Burada sadece fotoğraf paylaşıyorsunuz. Kendinize bir hesap açıyor ve çektiğiniz kareleri buraya yüklüyorsunuz. Birileri sizin fotoğraflarınızı görüyor ve beğeniyor diyelim. Sonra sizi takip etmeye başlıyor. Siz birilerinin fotoğraflarını aynı şekilde görünüp beğeniyorsunuz ve böyle böyle ağ genişliyor. Ben bu sisteme yeni dahil oldum. Aslında işin temel felsefesinin anında çektiğin kareyi paylaşmak olduğunu sanıyorum. Ama bazen önceden çekilmiş kareleri de görüyorum. Ben de öyle yapıyorum. Yani anında çektip paylaştığım da oluyor ya da ne bileyim iki ay önce Datça’da çektiğimi de yüklüyorum. Her kullanıcının hayata bakışı ile ilgili ipuçlarını bulabiliyorsunuz bu İnstagram’da. Bu yönüyle çok sevdim. Kimi kendine aşık, sürekli kendini çekip çekip paylaşıyor. Böyle narsistlerin yanı sıra sadece yemek fotoğrafı paylaşan veya sadece daire formundaki objeleri paylaşanlar d...

Blogun formatında bir değişiklik yapmayı düşündüğümü yazmıştım. İlk yazım 22 Ocak 2011 tarihindeydi ( http://bodrumluhayat.blogspot.com/2011/01/ilk-mesaj.html ). Aradan iki yıl geçti, burada yaşadıklarımı, yediklerimi, içtiklerimi yazdım. Gezdiğim yerleri anlattım. Bodrum ile bazı bilgileri paylaştım. Bana en çok sorulan iki soruya, “Bodrum’da nerede yaşanır?” ve “Bodrum’da ne iş yaparım?” sorularına elimden geldiğince cevap yazdım. Bazen buranın folkloru, kültürü ile bildiklerimi ve öğrendiklerimi aktardım. Ve artık bir süre sonra tekrarlar başladı. Sonuçta benim hayatım burada geçiyor ve burada anlattıklarımdan göreceğiniz gibi sakin bir hayatımız var. İstanbul’da hayat hızlı akıyordu, yetişmeye çabalıyordum. Burada sakin akıyor ve hayatımız da öyle çok hareketli değil. Her gün ilgi çekici yeni bir şey olmuyor yani. Aynı yerlere gidip geliyorum. Mesela her yıl birkaç kez Datça’ya gidiyorum. Çünkü orayı seviyorum. Her gidişimde farklı yazacak birşey bulmak mümkün değil. Anca...

Geçtiğimiz hafta Bodrum’da dört yılımı doldurdum. Altı yıl önce Yalıkavak’ta bir ev kiralamıştım ama 4 Nisan 2009 gününe kadar İstanbul’da da bir evim vardı. Önceleri kışın ayda bir uzun hafta sonu yaparım, yazın da belki bir ay geçiririm diye düşündüğümden Yalıkavak’taki o evi yıllık tutmuştum. Kışın o ayda birler ayda ikiye, sonra uzun hafta sonları programı dokuz günlük uzun haftalara dönüştü. Böyle böyle Yalıkavak’ta kışı geçirmenin ne büyük bir nimet olduğunu görünce içim kıpır kıpır olmaya başladı. Yalıkavak’a gideceğim uzun haftaları ayarlamak için çabalıyor, uçaktan iner inmez Bodrum’un havasıyla sarhoş oluyor, o da kesmediği için çantamı eve atıp doğru Sait’te rakı balığa oturuyordum. Yazın insanların kuyruk olduğu Sait’in kışını görünce, şömine başında rakımı yudumlayınca her geçen gün Bodrum’a daha bağlanmaya başladım. Hele Bodrum’un merkezinin kış hali beni resmen çarptı. Çünkü yıllardır yazları annemin Akyarlar’daki evine gider gelirdim ve sadece havalimanına gid...