Gökovalı (eski Bodrumlu) Hayat

Datça ile ilişkim Bodrum’a yerleştikten sonra başladı ve her yıl artan bir bağ ile sürüyor. Bunda Datça’nın bana göre müthiş coğrafi özelliklerinin yanı sıra Fevzi gibi, Serap gibi dostlarımın olmasının da katkısı var tabii. Hiç bir neden olmasa bile, Fevzi’de Ege otları yiyip, yanında bol rakı soslu sohbet için gidiyorum. Zaten bundan daha iyi neden olabilir mi? Ha bir de üç yıldır bu mevsimde bahar açan bademleri görmeye gidiyorum. Bu badem baharları konusunu bana yine kışın Datça’da mekanındaki bir rakı masasında Fevzi anlatmış, mutlaka gel gözlerine inanamazsın demişti. Ertesi yıl, yani 2013’ün Şubat ayında ilk defa gitmiştik. O kadar etkilenmiştim ki her yıl Şubat ayını bekler oldum. Geçen yıl yalnız gittim. Bu yıl İstanbul’daki arkadaşım sevgili Gülüşan –ki gide gele O da bir Datça sevdalısı oldu- benden dinlediği, blogda okuduğu bademleri yerinde görmek için kalktı geldi. Yola çıkmadan önceki akşam Mahmut Kaptan’da beraber olduğumuz sevgili dostlarım Simten (nam-ı diğer Timten)...

Dün bizim Ahmet Coka ilk taşındığımda benim de çok karşılaştığım bir durumu tvitırda yazınca, ben de ne zamandır aklımdaki şu konuyu artık yazayım dedim. Konumuz “hayat bize güzel”... Bodrum’a taşındığımdan bu yana bu lafı çok duydum. Sonra zamanla bunun yanına başka laflar da eklendi. Ve hepsinin altında başka anlamlar yatıyor, biraz bundan söz edeyim istiyorum. “Oh hayat sana güzel”ciler. Ben temelli Bodrum’a gidiyorum dediğim zaman çevremdeki bütün arkadaşlarım iyi edersin dediler. Dur ne yapıyorsun, saçmalama diyenler olduysa da hem sayıca azdılar hem onlar sıkı dostlarım değildi. Bunları söyleyenlerin temel argümanı sen şehirde doğup büyüdün, şehir adamısın, İstanbul’u doya doya yaşıyorsun orada sıkılırsın idi. İşin öyle olmadığını, artık şehirden sıkıldığımı, İstanbul’da yaşamaktan mutsuz olduğumu anlatmaya çok da çaba göstermedim. Bir kulağımdan girip diğerinden çıktı o laflar. İstanbul'daki hayatımda fark etmediğim güzelliklerle burada iç içe yaşamak güz...